CRÓNICAS CONTRA O CINISMO

Relatos dunha xornalista perplexa

Colofón [Luzes 48]: Legalidade discrecional

«Se a moral ten que ser, á vez, persoal e social, isto significa que o vello Estado de Dereito, sen deixar de selo, terá que constituírse en Estado de Xustiza, que xustamente para facer posible o acceso de todos os cidadáns ao ben común material, á democracia real e á liberdade, terá que organizar a produción e terá que organizar tamén a democracia e a liberdade». — José Luis López Aranguren,  Ética e política. 

A maioría estaremos de acordo en que a «cuestión catalá» leva demasiado enriba da mesa como para que o seu último capítulo collese a ninguén por sorpresa. E, non obstante, o previsible «choque de trens» produciuse sen que se fixera nada por evitalo. Máis ben todo o contrario, a irresponsabilidade dos representantes políticos movidos, entre outros, por intereses electorais alimentaron o conflito.

Seguir leyendo

Colofón [Luzes 46]: Simulacro

«Á hora de morrer un canta para si, non para os demais».
—Alejandra Pizarnik, Prosa completa.

Leo en Twitter que «Aumenta en Facebook o número de expertos en política internacional en detrimento dos fotógrafos profesionais de vermús». O hilarante titular, publicado na cabeceira humorística El mundo today, mófase deses supostos especialistas en calquera tema que salte a palestra dixital, mais tamén o fai da obsesión por fotografalo todo e compartilo. Nesta sociedade da imaxe e da sobreexposición que habitamos, só parece existir aquilo que se comenta e publica nas redes sociais.

Seguir leyendo

Colofón [Luzes 45]: Refuxiados, etc.

«A seguridade de Europa non pode alcanzarse mediante a reconstrución doutro telón de aceiro. A elección consiste en relacionarnos cos nosos veciños e crear os incentivos para que cambien, ou afrontar as violentas consecuencias dun posterior fracaso e pagar entón un prezo moito máis alto».

—Mark Leonard, Por que Europa liderará o século XXI (2005).

Recordo ler o libriño da cita, de título «premonitorio», durante a miña estadía en Cardiff cunha bolsa Erasmus na facultade de Estudos Europeos. Daquela, coa crise económica, o Brexit ou a guerra civil en Siria aínda lonxe, o espírito europeísta respirábase mesmo na illa berce do euroescepticismo. O profesorado, maioritariamente favorable ao federalismo europeo e seguidor de Spinelli, trasladábanos a súa aposta por unha maior integración política. Como é sabido, nada diso pasou como tampouco se cumpriu a profecía de Mark Leonard, máis ben todo o contrario.

Seguir leyendo

Colofón [Luzes 43]: Clientelismo léxico

«A presión da linguaxe capitalista non é de orde paranoico, sistemático, argumentativo, artellado: é un empecinamento implacable, unha doxa, unha forma de inconsciente: en resumo, a ideoloxía na súa esencia».

Roland BarthesO placer do texto.

Xa non somos cidadás, pacientes, estudantes ou pasaxeiras. Agora somos clientes. E non só para as empresas privadas, tamén para a administración temos cada vez máis a apariencia de números, unha suma variable de usuarios de prestacións. A linguaxe marketeira tense estendido ata tal punto que todo aquilo que se prové, sen importaren o tipo de ben ou servizo, nos converte en consumidores. O mesmo dá que o «produto» sexa de natureza pública, privada ou ambas (agua ou Coca-Cola), a lóxica do capitalismo non entende deses marcos.

Seguir leyendo

Colofón [Luzes 42]: Esixir argumentos

«En canto á dúbida, pode convertela nunha boa cualidade se a educa. A dúbida ten que chegar a ser sabia, ten que converterse en crítica».

Cartas a un poeta novo, Rainer María Rilke.

A última vez que fun a Madrid, fíxeno en tren. Daquela, e por motivos puramente económicos, decidín colexiarme. A diario fago uso deste transporte para desprazarme de Compostela á redacción, na Coruña, e non me vou estender en prezos, retrasos, nin na escasa dispoñibilidade tendo en conta que debera funcionar como un cercanías á vista da duración do traxecto e da demanda. Pero sabendo que a frecuencia deste treito é, de media, dunha hora, non é de extrañar a dilatada espera entre convois cara a capital do Estado. Por cuestións que tampouco me vou a parar a explicar aquí, o domingo cando volvía perdín o tren xunto cunha amiga. Non era o último do día que ía a Galicia, pero o seguinte estaba completo e non había máis ata o luns. Eu decidín agardar, Luzes xa ía con retraso, pero a miña compi, profesora, tivo que buscar alternativa, «arriscou» e colleu un Bla Bla Car. A súa experiencia dá para outro colofón, pero este trata sobre ese medio de transporte que, desde que comezou a implantarse en España, tardou case un século en conectar Vigo e A Coruña. Do medio de transporte no que as promesas circulan máis rápido que as obras. Tanto máis rápido que cando escoito unha penso que están repoñendo o informativo ou reeditando o artigo en cuestión.

Seguir leyendo

« Siguientes entradas